inna ileyhi raciun

on gündür minibüslerde asılı bir resim vardı. şöför direksiyondayken beyin kanaması geçirmiş, tam onu atlatıp taburcu olacakken de kalp krizi geçirip vefat etmiş. meğer vefat eden minibüs şöförü ortaokul arkadaşımın babasıymış. duyunca şok oldum gerçekten. ölümün ne zaman kime geleceği belli olmuyor. 6 aylık kardeşi de vardım, ondan da haberim yoktu. üç çocuk en büyüğü benle yaşıt kaldılar annesiyle.

amcamda cuma günü trafik kazası geçirdi. kamyonun altına girmiş arkadaşı. çok şükür sadece kırıklarla atlattı. bir de ders alabilse başına gelenlerden, kendisi için iyi olacak. o kadar müşterisinin ahı ne olur, düşündürüyor insanı.

iç döküntüsü

içimizi buraya dökelim birazda. blog yazmak öyle bir duyguymuş ki, bırakılamıyormuş gerçekten, bırakmaya karar verilince anlaşılıyor. biraz öss günlüğü, biraz hayat günlüğü, biraz manevi günlük olsun. internetteki ayağımız olsun, hayırlı uğurlu olsun.

duhan.wordpress.com iyi bir adres gibi görünüyor, birde erişim sorunu olmasa. ama özlemişim wordpress kullanmayı, kavuştuk.

tek temennimiz

Bu kar bu istikrarla yağmaya devam ederse, sanırım bizim vali de bu çocuklar dağın yamacında okuluna nasıl gidecek diye düşünüp, tatil olmasına kanaat getirebilir sanıyorum. Tüm öğrenci ve öğretmen camiası olarak karı izlerken tek temennimiz bu!

Ancak işte yurdum öğrencisi böyle olur, bu kışta kıyamette zorunlu olmadığı bir yere, sabahın köründe kalkıp gider, sonra bir gün okul tatil olması için duacı olur.

Bazı dersaneler o kadar ileri görüşlü ki cumadan hava raporlarına bakarak dershaneleri hafta sonu tatil etmişler. Gözlerim yaşardı, bu ne ileri görüşlülüktür yarabbim.

Ama sanırım 2003′ten beri biriken kar yağıyor. 5 yılın karı böyle olmalı zaten, insanlar doymalı kara. Artık her yıl bekliyoruz seni, uzatma arayı. Ve tatil…